نوروز روزیست که خداوند از بندگانش پیمان گرفته که اورا بپرستند و
شریک برای او قرار ندهند
وپیمان گرفت که به پیامبران و امامان(ع)ایمان بیاورند
ونیز روزیست که آدم و حوا(ع) به سبب نزدیکی به درخت ممنوعه و گناه به زمین هبوط کردندو
خداوند خواست آنها در زمین احساس غربت نکنند
پس
در نوروز و فصل بهار و شکوفه ها
،این سکونت صورت گرفت.
وآدم (ع)چونکه هبوط کرد ۳۰۰ سال در فراق جایگاه خود گریست
و جزو هفت نفر انسانهای گریان تاریخ شد.
واکنون
مافرزندان آدم و حوا
هر روز و هر لحظه
بر اثر غفلتها وگناهان هبوطها می کنیم.....
ما چقدر بخاطر ازدست دادن جایگاه خود گریانیم؟.......
یا چقدر به آن فکر می کنیم؟
چه خوب است که در سالروز آن روز بزرگ،
به جایگاه خود فکر کنیم
که:
مرغ باغ ملکوتم ،
نیم از عالم خاک چند روزی قفسی ساخته اند از جسم
و پیمانی دوباره با خدای خود ببندیم ..
..خدای مهربانی که، ما را به صورت خود آفرید و خلیفه ی خودقرار داد......
پیمانی دوباره ببندیم که:
گناه نکنیم و صورت خدایی خود را مستحق آتشها نسازیم ....
که این صورت لیاقتی دارد به بلندای!
پروردگارا!
کمکمان کن ..
.زیرا ما همان قومی هستیم
که اگر گناه نمی کردند، تو مارا نمی آفریدی تا آمرزشت به ظهور رسد.....
.پس مارا بیامرز و پاک کن.....
.ای آمرزگار مهربان
آمین!!!
( سال نو مبارک )

|
+| تقدیمی از
ایدا در چهارشنبه بیست و نهم اسفند 1386
|